Deze website is verhuisd naar www.mettenta.com/site/ Je vindt hier enkel nog mijn vroegere taaltips.

Griezelige knolrapen

Griezelige knolrapen

Het is een interessante vraag in deze blog over Halloween : wat hebben die pompoenen er toch mee te maken?

Ik heb het eventjes uitgezocht. En hoewel het niet over taal gaat, vond ik het toch interessant om te delen.

Lange historiek

Zo’n uitgekerfde pompoen heet een jack-o’-lantern. En eigenlijk weet niemand precies waar of hoe het juist is begonnen.

Blijkbaar sneden de Maori’s 700 jaar geleden al lantaarns uit een soort pompoen. En sommigen beweren dat het is ontstaan bij Allerheiligen en dat het een voorstelling is van de zielen in het vagevuur.

Maar interessanter is natuurlijk de folklore, de legende. En die komt uit Ierland.

Er was eens …

… een gierige dronkaard die Jack heette (en daarom Gierige Jack werd genoemd). Hij beloog en bedroog iedereen en was geen populair figuur in het dorp. Op een nacht hoorde de duivel al deze vreselijke verhalen over Jack en hij wilde dat zelf eens testen.

Toen hun paden kruisten, wist Jack dat zijn einde nabij was. Hij had maar één wens: nog een laatste pintje. En zo geschiedde … Toen het tijd was om te betalen, stelde Jack voor om de barman te bedotten. De duivel ging akkoord en veranderde zichzelf in een zilveren munt. Maar Jack stopte hem gauw in zijn portefeuille, samen met een kruisbeeldje, waardoor de duivel zijn macht verloor. Ze sloten een deal: de duivel zou Jack tien jaar met rust laten en in ruil kreeg hij zijn vrijheid terug.

Slecht geheugen

Tien jaar later kwam de duivel natuurlijk terug. Deze keer vroeg Jack om nog een laatste keer een appel te mogen eten. En of de duivel zo vriendelijk wou zijn om er eentje uit een appelboom te plukken. De duivel had blijkbaar niet zo een goed geheugen en deed wat Jack vroeg. Van zodra hij in de boom zat, omringde Jack de stam met kruisbeelden en de duivel zat opnieuw vast. De nieuwe voorwaarde voor de vrijlating? De duivel zou Jack zijn ziel nooit krijgen.

Toen Jack uiteindelijk stierf, mocht hij niet naar de hemel vanwege zijn slecht karakter, maar ook niet naar de hel, want dat was het akkoord met de duivel. Jack kreeg uiteindelijk een stukje brandende kool mee, die hij in een uitgeholde knolraap stak. En met dat lichtje moest hij tot in de eeuwigheid tussen hemel en hel zwerven.

En die pompoen dan?

Toen de Ieren naar de Verenigde Staten trokken, namen ze de traditie om in rapen te kerven mee. In hun nieuwe thuishaven waren pompoenen talrijker en dus gemakkelijker te verkrijgen. Die vrucht leende zich perfect voor dit doel en zo ontstond de aangepaste traditie.